تا تی تاتی...تا ایستادن در جایی که نمیدانم
تاتی تاتی...تا راه افتادن از جایی که نمیدانم
تاتی تاتی...تا دویدن به جایی که نمیدانم
ناکجایی ست این جا شاید و من عجیب سر گشته یافتن...
-------------------------------------
8شهریور 86 تا 18 شهریور 87
1سال پیش:
حیران به هر سو می نگریستم و همه چیز غریبه بود...
چند گام عقب عقب می رفتم و میان گیجی و بهت خویش بر " کنده ی درخت پیری" می نشستم.
سکوت بود در هیاهوی ذهنم و هیاهو بود در سکوت حضورم...

بر آن شدم که از این جا که هیچ جا نبود و شاید همه جا بود بنویسم
"از نا کجا" بنویسم!

با(شهبارا) با وبلاگ نویسی آشنا شدم و با دل گرمی ها و حضور پر شور(نازنین مهرا) ادامه دادم
با از راه رسیدن (امیر)(کاوه) و (علی) از تنهایی در آمدم و به چالش کشیده شدم
حضور گاه گاهی (رامین چمن) و (پرهام) جدیت در نوشتار را به من گوشزد می کرد
و حضور زود گذر دوستانی چون(رئالیست) ( کامران مهاجر)و( آدم عجیب) هم گوشه هایی بودند از دنیای پر افت و خیز درون و بیرون امروز که امیدوارم چیز هایی از حضورشان آموخته باشم!
کم کم از ان "کنده ی پیر" بر خاستم و دور و برم را کاویدم به چیز ها ی غریبه ی دور و برم نزدیک شدم
با حیرت منقلب خود لمس ِِشان کردم
گاه با دستانی یخ زده و آبی
و گاه با دستانی عرق کرده و گرم! کوشیدم این غریبگی را روز به روز بر خود آشنا تر سازم

.و امروز گرچه هنوز بر آن کنده ی پیر می نشینم و می نگرم اما:
این " نا کجا" را بهتر می شناسم

این ناکجا مرحله ای زمانی و مکانی و وجودی و روانی و اجتماعی و...ست
که من در آن می زیم ...پس این"جای من" است...که می کوشم هر روز بیشتر با ان آشنا شوم
و ( امکانات آن را کشف کنم!)

امروز به این فکر میکنم که در برکه ی نزدیک این "کنده ی درخت" (آب تنی) کنم هر چند هنوز جرات نکرده ام...فعلا فقط پاهایم را درخنکای این برکه میگذارم
اما در فکر آنم که کل تنم را به آن بسپارم و آب تنی کنم!
به قول سهراب : (زندگی اب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است.)!
شاید...!
-----------------------------------------
از تمام دوستانی که نامشان را بردم تشکر میکنم به خاطر " بودنشان" و امیدوارم که"باشند"
چرا که (بودن ) و ( نبودن) مسئله است!

خواهم نوشت درجایی دیگر پس از این شاید...!

اولین دقایق بامداد 30آبان 87( تینا)

---